Slow Travel door de Westkaap en Kleine Karoo
Na een paar ontspannen dagen in Paarl gaan we weer op pad. De omgeving ontdekken, lekker wat kilometers maken, verschillende plekken uitproberen en vooral veel buiten zijn.
Op weg naar niemandsland
We vertrekken uit Paarl met een tas schone was. Eerst nog langs een mondhygiëniste aan de hoofdstraat. Op afspraak uiteraard. R780 per persoon en een paar tips voor ons gebit. We bedanken haar en lopen weer naar buiten. Het voelt alsof we er een vriendin bij hebben.
Net buiten Robertson doen we boodschappen bij Checkers. Kip, aardappelsalade, eieren, brood en een stuk geitenkaas van Fairview. Genoeg voor een paar dagen.
Na Montagu verandert de weg. We rijden een half uur over gravel, steeds verder naar binnen en zijn blij met onze Toyota Corolla Cross. Geen bereik meer. Onze villa ligt achterin het natuurgebied. Alles draait op zonne-energie. Buiten een groot bad om af te koelen, een braai en een pizza-oven. Binnen indrukwekkend mooi en modern. Zo zou ik graag wonen in Nederland. Inclusief al het groen voor de deur.
Op de plaats rust
We worden vroeg wakker van geritsel. Torren, krekels, vliegende mieren. De schuifdeuren staan open. Geen klamboe. Toch wel een minpunt in deze omgeving. Naast mijn bed ligt het siliconen hoesje van mijn AirPods. Aangevreten. Hopelijk door een veldmuis. Verder niet over nadenken.
’s Avonds kookt chef Nico voor ons. Zijn rechterhand Charles serveert uit en regelt het wijnarrangement. Vijf gangen in rustig tempo. Hij maakt een kaars van olijvenboter en serveert onder meer dumplings, soep en malse biefstuk. We eten binnen, maar door al het glas voelt het alsof we buiten zitten.
Nico en Charles werken in een hotel twintig minuten verderop. We spreken af om daar morgen langs te gaan. We slapen met de deuren open en het blijft wat onrustig.
Diep in de Karoo
De volgende ochtend rijden we terug over dezelfde weg. Bij Nico drinken we koffie bij het guesthouse waar hij werkt, samen met de lodge manager. Dit lijkt ons een heerlijke plek om te verblijven, als je van rust en klassiek houdt. Galenia Estate.
In Barrydale stoppen we bij de werkplaats van de Barrydale Weavers. Ongeveer twintig mannen en vrouwen achter weefgetouwen met katoen. We babbelen wat, maken paar foto’s en filmpjes en kopen een grote superzachte katoenen badmat en een sjaal. We delen ook nog wat bonbons uit die we in de auto hebben. Hier vind je meer informatie over deze plek. We halen een desembrood bij de bakker in het Art Hotel middenin het dorp en zetten onze reis voort richting Calitzdorp.
Lunch bij De Krans in Calitzdorp, lekker onder de wijnranken. Dit is echt een fijne plek voor een stop. Gezellig druk en een laagdrempelige plek om wijn en/of port te proeven. En dan is het tijd voor check-in bij Tula Retreat.
Op de afgesproken plek, op een soort lokale dagcamping, worden wij verwelkomd door Smith. Hij helpt ons met de bagage en drie tassen boodschappen en vaart ons met 4pk en tegenwind naar onze luxe tent een kwartier verderop aan het meer. Alles erop en eraan en toch is het even wennen allemaal.
Twee dagen alleen op de wereld
Onze tent staat op een paar minuten lopen van het water. De keuken ligt vijf minuten verderop, omhoog over een rotsig pad. Alles is er, maar verspreid. Geen bereik. Wel een walkie talkie naast ons bed. We zijn moe en moeten wennen aan hoe stil het hier is. Er is een enorme klamboe en we slapen ondanks de wind en de open tentflappen erg goed.
We wandelen vroeg in de ochtend. We zien sporen en hoefjes, maar geen dieren. Terug bij het water proberen we op een sup te staan. Dat lukt een paar seconden. We zwemmen, lezen een boek an het eind van de dag drinken we een glas sherry uit de karaf die voor ons klaarstaat.
Blue Lagoon of Breaking Bad
We voelen ons hier inmiddels goed thuis. We zwemmen in het meer en rommelen wat aan op en in het water. De caravan bij de keuken doet denken aan een filmset. Half verlaten, half gezellig. Zelfs de koelkast werkt op gas in plaats van stroom. We maken iets simpels te eten. Champignons in de oven, wat olijven en chips erbij.
’s Avonds zit er een mongoose naast ons terwijl we eten. We genieten van onze hot tube en kijken omhoog naar de heldere hemel vol sterren.
Op zoek naar de zee
Dan reizen we weer terug zoals we gekomen zijn. Met boot en schipper terug naar de dagcamping waar onze huurauto staat geparkeerd. We rijden via de García Pass naar Riversdale. Ontbijt bij Trends Café. De serveerster herkent ons direct en geeft een knuffel bij vertrek.
Door naar Jongensfontein dat aan zee ligt. Klein dorp, weinig mensen. We lopen langs de kust en zien dolfijnen. Het ontroert.
“Van het ‘light lunch menu’ bij The Press Room, bestellen we een broodje biefstuk en een broodje kipburger. ”
Verliefd op Stilbaai
We verhuizen de volgende dag naar het dorp Stilbaai dat een paar kilometer verderop aan de kust ligt. Hier blijven we wat langer. We wandelen in alle vroegte tussen de locals, aarna zwemmen we in de tidal pool. Niemand anders in het water. Bij de lokale deli halen we brood.
Op de ‘bare foot market’ kopen we ingelegde ui, vijgen en sambal. Van een van de verkopers krijgen we een gouden tip: met vloed in de rivier drijven en verderop weer uitstappen. We proberen het en laten ons meevoeren. We lunchen laat. Mijn pizza gaat helemaal op. De serveerster geeft me een high five.
Stilbaai voelt rustig en overzichtelijk. Vrijstaande huizen, weinig toeristen. Genoeg plekken om koffie te drinken en te eten. We wandelen op het strand, kijken naar kitesurfers en eten voor een tweede keer bij Die Seekombuis. Onze favoriet voor koffie met gebak is trouwens Coffee & Cream.
Biosfeer
We rijden via Albertinia en Riversdale verder. In Albertinia geven we een paar schoenen weg aan een oudere vrouw. We krijgen handkusjes terug. We stoppen bij een winkel met aloë-producten en nemen wat mee. In Riversdale halen we eten voor de komende dagen.
Onze volgende plek is Aardvark. Bij aankomst steken we gelijk de hottub aan. De keuken staat vol apparaten. Meer dan we nodig hebben. De volgende ochtend lopen we een route die langer blijkt dan gedacht. We raken het pad kwijt en zijn pas laat terug.
De rest van de dag doen we weinig.
Wandelen in Marloth Park en dan…De Hoop Nature Reserve
In Swellendam maken we een vroege wandeling in Marloth Park die veel langer duurt dan de bedoeling is. Dat gebeurt hier vaker; gemarkeerde wandelroutes met optimistische richttijden. Maar wat is het hier mooi. Om stil van te worden. We checken daarna snel uit, in de hoop dat we niet op ons donder krijgen omdat we een uur te laat zijn, pakken de auto en rijden het dorp in voor een stevig ontbijt bij Schoonwinkel. Aanrader. Goede koffie ook.
Daarna door naar Lekkerwater Beach Lodge. Het hoogtepunt van deze trip. We hopen op het exclusieve safari-gevoel, maar dan aan zee. De weg ernaartoe is slecht, heel slecht, maar het blijkt de rit waard. De lodge ligt in De Hoop Nature Reserve en een flink deel van de verblijfskosten gaat naar natuurbehoud. Zeven kamers, meer niet. Alles gericht op zee. Harde wind, hoge golven, het geluid dat dag en nacht doorgaat. We blijven hier drie nachten. Met een kleine groep die al snel één geheel wordt. Je zit hier samen aan tafel, loopt samen naar buiten, komt elkaar de hele dag tegen en bouwt ongemerkt een band op.
Overdag wandelen we langs de kust. Altijd wind, altijd geluid van de zee. Soms zie je niemand, dan weer loop je met z’n allen achter de gids aan. Tim vertelt ondertussen over planten, dieren, scheepswrakken. Je hoeft niets te onthouden, maar je blijft wel aandachtig luisteren. Tussendoor wordt er voor je gezorgd. Iemand zet koffie, iemand schenkt wijn, er staat altijd iets klaar, gin bij zonsondergang, hartige lunch op het terras, iets warms als je terugkomt van buiten. Het loopt vanzelf in elkaar over.
’s Avonds binnen bij de open haard. Schoenen uit, spelletje op tafel. Onze Zuid-Afrikaanse tafelgenoten noemen ons ‘de Dutchies’ en nodigen ons uit bij hen thuis in Pretoria en Onrus.
Na drie dagen rijden we weg via Bredasdorp en Napier richting de lagune bij Stanford en Hermanus. Die nacht is het stil. Geen wind, geen zee. Ik word er een paar keer wakker van.
