Land van fynbos en protea’s
Zuid-Afrika is niet alleen een land van bergen en dieren, maar vooral van planten. Van kleuren, vormen en geuren die nergens anders bestaan. Je hoeft maar even buiten de stad te rijden en de natuur neemt het over. Wild, trots en soms onvoorstelbaar verfijnd.
Meer dan 20.000 soorten
Het land telt meer dan 20.000 plantensoorten, waarvan er duizenden nergens anders ter wereld voorkomen. Vooral in de Kaapse Floraregio, een smalle strook langs de zuidwestkust, groeit een ongelooflijke variëteit aan bloemen en struiken. Deze streek is UNESCO-werelderfgoed en staat bekend om haar fynbos: een unieke vegetatie van harde blaadjes, subtiele kleuren en kruidige geuren. Wie de natuur van Zuid-Afrika wil begrijpen, begint hier.
Wanneer de heuvels exploderen in kleur
Wie in het voorjaar (ons najaar) reist, ziet heuvels die exploderen in kleur. Rond Clanwilliam en Namaqualand verschijnen tapijten van oranje, paars en geel. Bloemen die zich maar een paar weken per jaar laten zien. En wie dichter bij Kaapstad blijft, herkent de protea, de nationale bloem van Zuid-Afrika, aan haar elegante, bijna architectonische vorm. Wat veel mensen niet weten: er zijn meer dan 300 soorten, in alle vormen en maten, van klein en stekelig tot groot en fluwelig. En ze bloeien niet allemaal tegelijk. Het hele jaar door is er wel ergens een protea in bloei.
Namen die klinken als poëzie
De flora vertelt ook hier verhalen. Veel planten hebben namen die klinken als poëzie: spekboom, rooibos, buchu, suikerbossie. Ze worden gebruikt voor thee, medicijnen of gewoon als geurige decoratie in een veldvaas. En altijd is er die verbondenheid met de natuur: Zuid-Afrikanen weten waar iets groeit, wanneer het bloeit en wat het betekent.
Zelfs in de droogste streken blijft iets bloeien. Kleine vetplantjes die de hitte trotseren, aloë's die als sculpturen uit de aarde rijzen, struiken die ruiken naar peper en citroen zodra je erlangs loopt.
Een hoofdpersoon, geen achtergrond
De natuur van Zuid-Afrika is geen decor maar een hoofdpersoon. Zelfs in de droogste streken blijft iets bloeien. Kleine vetplantjes die de hitte trotseren, aloë's die als sculpturen uit de aarde rijzen, struiken die ruiken naar peper en citroen zodra je erlangs loopt. Er is hier altijd wel iets aan de beurt.