Hermanus: tussen oceaan en bergen
Er zijn van die plekken waar je bij je eerste bezoek niet meteen verliefd wordt, maar waar als je iets langer blijft een gevoel van ‘thuiskomen’ ontstaat. Hermanus is voor mij zo’n plek.
Lang geleden
Ik kwam er voor het eerst in de jaren negentig en ik vond er eerlijk gezegd niets aan. Te alternatief, te winderig, te leeg. Ik kon er geen fatsoenlijk en betaalbaar onderkomen vinden dat een beetje sfeer had. Dat laatste is trouwens nog steeds een kleine uitdaging, de echt fijne adressen zijn er wel, maar je moet ze weten te vinden en ze zijn vaak volgeboekt. Zeker in het walvissenseizoen. Een jaar of vijf geleden was ik er opnieuw. De laatste jaren ben ik vaker teruggekeerd, en telkens met meer plezier.
De zee als hartslag van de stad
In Hermanus draait alles om de oceaan. Je hoort hem, ruikt hem, voelt hem. De walvissen komen hier zó dicht bij de kust dat je ze vanaf de kliffen kunt zien, dobberend in het water als reusachtige schaduwen. Je vergeet de tijd. Soms zelfs dat er mensen om je heen zijn. Het geluid van de ‘omroeper’ die ze aankondigt heeft iets onverwacht magisch.
De mooiste manier om ze te zien, en om Hermanus te beleven, is via het Cliff Path. Dit wandelpad slingert meer dan tien kilometer langs de kust, van New Harbour tot aan Grotto Beach. Je loopt er tussen fynbos en zee, met houten bankjes op precies die plekken waar je even wilt stilstaan. In de vroege ochtend ontmoet je joggers, honden en jonge mensen bij koffiekarren. Vaak wandel je in stilte, soms met een glimlach omdat elke inwoner je vriendelijk groet.
Het pad eindigt bij Grotto Beach, een breed en vaak levendig strand waar gezinnen, surfers en wandelaars elkaar moeiteloos mengen. De zee is koud, de lucht zout, en de geur van zonnebrand hangt in de wind.
De bergen op de achtergrond
Draai je om en de oceaan maakt plaats voor bergen. Ze liggen zó dichtbij dat het dorp er tegenaan lijkt geplakt. De wandelroutes van het Fernkloof Nature Reserve brengen je hoog boven Hermanus, tussen geurige fynbos en protea’s. Van bovenaf lijkt de oceaan een blauw vlak, glanzend en kalm. De golfbaan glinstert in de zon en je ziet in de verte het verlaten strand van Walker Bay Nature Reserve. Hier begrijp je waarom mensen hier willen blijven, al is het maar een paar maanden per jaar.
Een dorp vol contrasten
Hermanus is een dorp van tegenstellingen, en juist dat maakt het zo levendig. Je hebt er rommelige strandtenten met houten banken, en net zo goed strak vormgegeven villa’s die als moderne forten uitkijken over de zee.
Op sommige zaterdagen is er de Hermanus Country Market, met verse broodjes, olijven, lokale wijnen en handwerk dat zichtbaar met liefde is gemaakt. Je drinkt er goede koffie en verse sappen; het is vooral een ontmoetingsplek voor locals.
In de zijstraten van het centrum vind je galerieën en ateliers, waar Zuid-Afrikaanse kunstenaars hun zeegezichten, houtsculpturen en keramiek tonen.
Het dorp is evenveel vissersplaats als kunststad. Een plek waar luxe en eenvoud, toeristen en locals, natuur en design elkaar ontmoeten zonder elkaar echt in de weg te zitten.
